Baba Şiiri - Ahmet Doğan Afşin

BABA

Senin yokluğun
çeyrek asır oldu baba,
sen gittin gölgen kayboldu
üzerimizden..
bir ulu çınar gibi
sürgünler yeşerdi ocağından,
kayboldu oda sıcaklığında sohbetler...
misafirler otel odalarına
konuk oldular..

Sen gittin ya baba,
artık köy namına kimse
biçerdöver getirmiyor...
insanlar daha uzun yaşar oldular,
ama o kadar mutlu olamadılar,
hiç bir zaman kavgan olmamıştı
insanlarla,
ama haksızlığa da asla tahammül
edemezdin ve sesin hep yükseklerde olurdu...

Senin bir defa ağladığına şahit oldum ki baba,ben de ağlıyordum anneme...
orda gördüm babaların ağladığını, göz yaşı ve çaresizliğini...

Başkent üzeri her seferimde,
Pınarbaşı'na varınca göğsümde bir sızı yuvalanır ,
Elim koynumda
gözlerim zamanı tarar,
hasretle canlanır
tarifsiz bir acı...

Bir sonbahar akşamında
Ankara yolcusuyduk birlikte,
Son kez berabermişiz meğer,
Mola ile birlikte olan oldu
ve babam kucağıma düştü oracıkta...
Babalar da düşer imiş anladım, düşmeyen bir Allah...
Yıl ikibin aylardan Ekim,
kayıttan düştü...

Şimdi senin bıraktığın izlerin,
esprili güzel sözlerin
unutulmadı yaşıyor,
iyiliğiyle, güzelliği ile anılmak
en büyük mutluluktur,
bizlerin mutluluğu da
sendin BABA...
Rahmetler olsun...

21 Haziran -2026