Azaldıkça Çoğaldım

Nasıl bir adamım bilirmisin?
Hatadır, beslemem…
Hayırdır niyetim;
Sana “hayırlıdır” evetleri dilimin.

Sevgim nefretimi her köşede diletir,
Nefretim sevgimden medet dilenir.
Verdiklerim beni hep alacaklı bırakır…

Sonunu düşünmedenmiş her hâlim.
Kahraman olmak değildir niyetim,
İçimdeki habile hep kaybeder Kabil.
Gönlümün ekmeğine yağ bal sürmez kör nefsim,
Çektiklerimi kulağıma okunan ezandan beri bilirim.

Etmem şikâyet;
Sağımdaki, solumdaki meleğe çektirmem eziyet.
İnsan sarrafı değil benliğim.
Ayağına göre yorgana değil de, üstü açık üşütür yüreğim.

Yargısız infazlar vardır, boz bulanık gençliğimde.
Urganı asılıyken kopan dertler vardır ömrümde.
Çıktığı iskembeye tekme atan bir deli vardır bendimde.
Ne derler diye düşünüp,
Çalı çırpı toplayıp zorla yaktığı ateşlere,
Benzin döküp oturup izlemişliğim vardır.

Çoğu zarar, bilirim; sanki hangisi kârdır?
Sarraf gibi işleyip büyüttüğüm dostlukları,
Eskiciye bedelsiz vermişliğim vardır.

İçime attıklarımı toparlamaya kaç ömür gerekir?
Hayalleri geçmişinden damıtılmış bir zaman fukarasıyım.
Huzur fizanda deseler, üşenmeyip yola koyulanım.

Büyüdüğümü kırışıklıklarımdan değil,
Azaldıkça çoğaldığından anlayanım.