Azadeyim Şiiri - Mehmet Baki Öztokmak

İzinin tozunda bir azadeyim
Gönlümle nihavent bir mevzideyim
Hüzne matuf bütün şarkılar gibi
İlk günkü aşk kadar hep mazideyim…

Var mıdır tatmayan aşkı âlemde,
Yokluk çeken olgunlaşır elemde
Nihayet durağı bir cam-ı Cem’de
Bir Sâki’ye meftun oldum, değmeyin...

Yaslayıp gönlümü ahir ömrümde
Etrafında, gölgesinde, izinde
Binler kere durmasam da sözümde
Varlığına bezenmişim, değmeyin…

Bir esinti nasiplenip gülzârdan
Vazgeçip dünyadan, anadan, yardan;
Bu hasret yurdundan, bu uzaklardan
Huzuru nazara düştüm, değmeyin…

Bezirgân yurdunda yontuldum, piştim
Niceler doğruldum, niceler düştüm
Ne bir tohum saçtım ne mahsul biçtim
Harmanına denk gelmişim, değmeyin

Kerem bir lütuftur say ile olmaz
Kırıntı da yeter hiç de zayolmaz
Kapı büyük, herkese var, pay olmaz
Bir sonsuz cuşişe düştüm, değmeyin…