Ayşe Kızın Hikayesi Şiiri - Semih Eratlı

Ağacın dallarına
Serçeler yuva yapmış,
Yuvadaki yavruları
Kargalar gelip kapmış.
Serçeler ağlayadursun…
Ayşe kız,
Yine,
Sevdiğini aldatmış.

Ayşe kız bu….
Çapkın çapkın bakmış,
Bakmış ta sevenini yakmış.
Köyün tüm erkekleri uzak dururmuş ondan,
Köylük yerde Ayşe kızın böyle de adı çıkmış.

Geleceğim demiş, gelmemiş.
Telefona cevap vermemiş,
Ayşe kız bu;
Sevenine
Çok eziyet edermiş.

Ayşe kız bu….
Çapkın çapkın bakmış,
Bakmış ta sevenini yakmış.
Köyün tüm erkekleri uzak dururmuş ondan,
Köylük yerde Ayşe kızın böyle de adı çıkmış.

Gelirim bugün demiş; bugün olmaz yarına,
Seven gidip beklermiş derenin kenarına,
Hava kararana kadar beklermiş garibanım,
Ayşe kızsa çok gülermiş, dermiş: “ Yoktur amanım,
Bana talip olanların canlarını yakarım,
Onlar erkeğiz diyorlar; ben onlardan yamanım. “

Ayşe kız bu….
Çapkın çapkın bakmış,
Bakmış ta sevenini yakmış.
Köyün tüm erkekleri uzak dururmuş ondan,
Köylük yerde Ayşe kızın böyle de adı çıkmış.

Sanırmış ki Ayşe Kız bu hep böyle gidermiş,
Taliplileri bıktırmış, hep eziyet edermiş,
Artık herkes öğrenmiş ki, Ayşe kız bu, uslanmaz;
Sevdalanan gençlere derler : “ Kötü kadermiş ..”

Ayşe kız bu….
Çapkın çapkın bakmış,
Bakmış ta sevenini yakmış.
Köyün tüm erkekleri uzak dururmuş ondan,
Köylük yerde Ayşe kızın böyle de adı çıkmış.

Sonra bir akşam vakti,
Köye yeni bir doktor gelmiş,
Allah’ın sopası yok;
Bu doktor da
Eziyeti severmiş.

Doktor bu !...
Çapkın çapkın bakmış,
Bakmış ta Ayşe kızı yakmış.

O günden sonra,
Köylük yerde,
Ayşe kızın adı,
“ Sevdalı “ diye çıkmış !...