İşte o an geldi, o kaçınılmaz son, o sessiz fırtına...
Cümlelerin boğazda düğümlendiği, kelimelerin hükmünü yitirdiği yer.
Bir zamanlar "biz" dediğimiz o devasa sarayın,
Şimdi tek bir kibrit çöpüyle kül oluşunu izliyoruz.
Sen valizine hatıraları sığdırmaya çalışıyorsun,
Bense boşalan odalarda yankılanan ayak seslerini sayıyorum.
Gitmek mi daha zor kanka, yoksa kalıp o boşluğa bakmak mı?
Kamyonlar kavun taşır ve ben
Boyuna onu düşünürdüm,
Kamyonlar kavun taşır ve ben
Boyuna onu düşünürdüm,
Niksar'da evimizdeyken
Küçük bir serçe kadar hürdüm.
Devamını Oku
Boyuna onu düşünürdüm,
Kamyonlar kavun taşır ve ben
Boyuna onu düşünürdüm,
Niksar'da evimizdeyken
Küçük bir serçe kadar hürdüm.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta