Ayrılık Şiiri - Kasım Kobakçı

Işıklar saçılarak parlamakta, sabah ufukta,
Karanlık kederleri siliyorken, aydın şafakta,
Çiçekler açılarak, gülümsüyor hep engin ovaya,
Bülbüller şakıyarak, uçuyor yemyeşil sokakta.
*
Tertemiz hislerle bağlandım canana, sonsuz hevesle,
Tüm ömrümü adadım sevdama, titreyen nefesle,
Çevremiz paslanmış yalanlarla, hep zehir dolarken,
Yüreğim direniyor yüce aşka, sımsıcak gür sesle.
*
Yar uzaklaşıp gidince, bedenden ayrılır canımız,
Dudağından düşen her heceyle, coşup kaynar kanımız,
Ayrılık türküsü çağırsan dahi, inan yürek sızlar,
Acı yara açsan dahi, sevdandır ulu destanımız.
*
Masum bakışlar dönmesin ellere, karanlık çökende,
Ağır zalimlik sarsa da evreni, kederler dökende,
İnan hayat anlamsızdır, cananım uzağa kaçarken,
Asla nefes alamayız, ayrılık boynumuz bükende.