Ayrılık Şiiri - Serdar Tunçluer

Kırgındı kalpler gördüm dinledim her birini,
Haklıydılar kendince hüsrandı hep nihai
Bazıları utangaç ürkekti her halleri,
Susmuşlardı ilk önce ağlıyordu gözleri,

El yansa ne yanardı filhakika derdine,
Yangının seyri belli cürmü ise çekene,
Belli ki derdi büyük sığamıyor haline,
Boşandım işte diyor lafı kendi kendine,

Külü olmaz ateşi kimse görmez kahrını,
Sonucu belli halin sen çekersin sabrını,
Ayrılık bu benzemez hiçbir şeye yangını,
Düştüğü yeri yakar hasret suçlar yargını.