Ayrık Otu Şiiri - Vesilenur Yabaş

Tüm ayrık otlarını masama topladım;
bu zaman, türlü türlü dikenlerine tablolarını astım.

Mualla’nın Pembe Kafe'sinden çıktı, geldi bir adam;
bir bira daha içerken, kaybolan suretleri ararmış.

Burada, ne zaman kıyıda birini görsem,
zorla yanına giderdim;
uçuruma bakan yüzünü zorla tutar,
hayata çevirirdim.

Şimdi, kıyıda yürürken
şarkı söylemek
ve gözlerimi kapatmak geliyor içimden.

Meğer yanlış yapmışım;
meğer masama topladığım otların
bir tanesi olmuşum.

Bu hâlde bir saksıya konmuşum;
çorak topraklara ait olduğumu unutmuşum,
bil baldıranın yanına sokulmuş,
orada soluklanmışım.

Kapanan düşlerin cennetine dalmışım;
en keskin kılıcımla tüm bitkileri koparmış,
kendime çorak bir yatak yapmışım.

Patikalar yolunda bilenler misafir olurmuş;
orada da bir dost bulmuşum:
onu büyütmüş,
kucaklamış,
sonra sırtından vurmuşum.