Aynalar Şiiri - Dr Yusuf Polat

Koca bir ömrü el ele omuz omuza
Birlikte adımladığımız
Ömrümden haberdar eski aynalar
Neden selâm vermezsiniz bana?
Neden susuyorsunuz
Neden dönüp de bakmıyorsunuz
Sabahı olmayan gece karanlığına

Çocukluğun kahkahası var içinizde,
Gençliğimin uzak, ateşli günleri…
Bir köşede unutulmuş dostluklar,
Diğerinde söylemeyen sözler
Meğer insan en çok da
Ertelenen sözün altında yaşlanırmış

Cüzdanımın kuytusunda unutulmuş
Bir siyah beyaz emanet…
Açıyorum bir çocuk bakıyor bana.
Gözleri benim gözlerim kadar mahzun,
Gülüşü ise henüz dünyadan habersiz.
Ey çocuk, sen kimsin?
Ben senin
Dünyaya henüz küsmediğim hâlin.
Sen ise benim yolunu kaybetmiş hâli

Anladım ki aynalar yüzümüzü değil,
Ruhumuzun eksilen yerini gösterir.
Ve insan bazen
Kendi yüzünün karşısında
Bir yabancı gibi susar da durur öylece