Yoruldum dildeki benden, bıraktım ten hırkasını,
Uyanınca gözüm gördü bu sonsuzluk aynasını.
Sırrın gömüldüğü kuyudan yükseldi o kadim çağrı,
Açıldı perdeler bir bir, dindi ruhun derin ağrısı.
Gözümden damlayan mavi, içimde gizli bir nârdır,
Bu sessiz, kör kuyularda gümüşten bir bahar vardır.
Suskunluk sararken arşı, ses çekildi kabuğuna,
Ayna kırıldı nihayet, gölge karıştı nuruna.
Dokunsam kırılacak sanki bu rüzgârın kanatları,
Karanlık hırkama sindi kaybolan günün adları.
Bir pervane düştü aşka, kül eyledi can tahtını,
Ateş yuttu o aynayı, sildi mülkün kara bahtını.
Ne mum kaldı ne de yanan, yandı nârın kendisi de,
Artık her şey o mukaddes, o dilsiz kor çemberinde.
Yıkık bir aynada bitti bu kördüğüm, bu nihai masal,
Gönül bir gölgeye döndü, uzak yollarda artık kal.
ENGİN TOPKAN (28.07.2026)
Engin TopkanKayıt Tarihi : 28.07.2026 10:09:00
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
