Ayna bir sır saklar, kuyu bir gizem,
İkisinin tam ortasında kâdem.
Biri yüzü çarpar, biri can yutar,
Böyle bir dehlizde yok olur âdem.
Aynaya bakarsın, et ile kemik,
Kuyuya bakarsın, sonsuz bir delik.
Yüzeyde parlayan o yalan suret,
Derinde can verir, kalır tek teklik.
Keşke cam kırılsa, kuyu bir dolsa,
Hakikat dediğin bir lahza kalsa.
Suret ve derinlik savaşırken yâr,
İnsan bu kavgadan bir ibret alsa?
Kuyu Yusuf saklar, ayna ise dev,
Hangisi sığınak, hangisi bir ev?
Yalancı aynanın parlak yüzünde,
Çürürken ruhumuz, deriz hadi sev!
Sırtını dönersen ayna kör kalır,
Kuyuya düşen can nefessiz kalır.
İki uçlu uçurum şu fâni dünya,
Gelen her yolcudan bir ömür alır.
Yüzeyde akisler yalan bir boya,
Kuyunun dibinde hasretiz aya.
Yukarda parlayan sahte ışıklar,
Şu ruhu mahkûm eder kör sevdaya.
Keşke varlığımız bir yankı olsa,
Sesimiz boşlukta kaybolup dolsa.
Aynayla kuyunun cenginden sızıp,
İnsan hiç doğmadan sararıp solsa?
Aynaya taş atsan bin parça olur,
Kuyuya taş atsan can darda kalır.
Kırılan camların keskin ucunda,
Kendi celladını bu eller bulur.
Karanlık suların sarp çeperinde,
Yaralar sızılar ruhun derinde.
Ne ayna teselli verir bu cana,
Ne kuyunun dibi, kalır derinde.
Kırın aynaları, kuyu kurusun,
Bırakın bu gölge kendini vursun.
Topraktan sızan su menzile varsın,
Ruhumuz nihayet huzuru bulsun...
ENGİN TOPKAN (13.08.2026)
Engin TopkanKayıt Tarihi : 13.08.2026 13:28:00
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
