Ayine-i Can Şiiri - Gökçe Zafer Özaki Ûf ...

Ne sırdır bu ki aşkım dâimâ nâlân olur bende,
Figânım gülşen-i sînâda bülbül-hân olur bende.
Göründü bir cemâl kim ayn-ı nûrdur sandım,
Meğer âyîne-i cânımda bir imkân olur bende.
Dedim: “Bir yâr gerek kim derde dermân ola”
Gül açtı, diken suskun; bu ne imtihân olur bende?
Hayâlin geldi, aklım tahtını terk eyledi,
Sultân-ı sabrımı bir lahza virân olur bende.
Zahirdir söylemez, bâtında bin söz söyler ol,
Sükûtun nice ferman, nice fermân olur bende.
Ben istedim kavuşmak, kader dedi: “Dur ve gör”
Bu bekleyişle her âhım bir irfân olur bende.
Sanırdım aşk nihâyet bulsa mâna kemâle erer,
Meğer kemâl odur kim intizâr cân olur bende.