Ayazdır Yarim Şiiri - Sadık Kocabaş

Tokat Turhal yolu dumanlı dağlar
Ardımdan ağladı bağlar bahçeler
Bir çift söz uğruna yıkıldı çağlar
Beni yârdan eden ayazdır yârim

Düştüm gurbet ele tuttum yolumu
Kimse dinlemedi garip hâlimi
Yıllar alıp gitti gençlik gülümü
Ömrümü törpüleyen ayazdır yârim

Bir derya içinde susuz kalmışım
Ateşten gömleği giyip yanmışım
Dost diye sarıldım nice tanışım
Yüzüme taş vuran ayazdır yârim

Dağların ardında kaldı köylerim
Çocukluk çağlarım eski günlerim
Hasretle sulandı bütün yollarım
Bağrımı dağlayan ayazdır yârim

Çelikten surları yıktı bu sitem
İçimde büyüdü sessiz bir matem
Bir lokma huzura yetmedi çilem
Gönlüme kor salan ayazdır yârim

Şah İbrahim Veli ocağı tüter
Derdini çekenler menzile yeter
Fanidir bu dünya gelir de geçer
Hakk’a yol gösteren ayazdır yârim

Zekai Dede’nin izini sürdüm
Kendi ateşimi kendimce ördüm
Sırat köprüsünü düşümde gördüm
Gafleti kaldıran ayazdır yârim

Vade dolup bir gün göçmeden önce
Hak divanına varıp durmadan önce
Can emanetini vermeden önce
𝓚𝓪𝓵𝓮𝓶𝓼𝓲𝔃 𝓢̧𝓪𝓲𝓻 der: ayazdır yârim