Ayazdan Sonra Şiiri - Hikmet Nazlı

Bir Beşevler akşamıydı,
İnce bir yağmur başlamıştı.
Kaldırımlarda biriken sarı ışık
Ayakkabılarına vuruyordu usulca.

Bir yerlerden yükselen çay buğuları,
Uzaktan geçen otobüslerin hırıltısı,
Camlara asılı sigara dumanı,
Geceye gömülüyordu şehir yavaşça.

Sen konuşurken
Saçlarını dağıtıyordu hafifçe
Anıttepe taraflarından gelen esinti; ayaz.
Ellerin cebinde, gözlerin uzak bir yerde
Kaybolacaktın sanki birazdan.

Anladım ki o an;
Bazı aşklar büyük sözlerle değil
Aynı durakta birlikte üşümekle büyürdü.

Yürüdük birlikte sonra
Yedinci cadde boyunca;
Camekânlar, kafe ışıkları,
Vitrin aynaları yüzüne çarpıyor,
Eski bir şarkıya benzetiyordu yavaşça şehir seni.

Ve sert gecesinde Ankara’nın
İlk kez bir insanın yanında
Üşümemeyi öğrendim.