Ayaza Kalan Şiiri - Berdan Doğu

Ankara buhranlı, ben fevkaladeyim.
Dört mevsim suladım metanetimi.
Sisli kalplere hisli duvarlar ördüm,
Ah, bir yeniden çizebilsem kaderimi.
Böcekler kollarında çiçeklerle gelirdi,
Ben bu çiçekleri hep uyurken gördüm.
Ankara’da çiçek açtı, ben hüzne gömüldüm.

Bilhassa serserisiyim tenha diyarların,
Ücradaki yetimlerin gözlerinde yaşarım.
Sen istersen sığınmak, kaçmak de buna,
Ben sadece bağlamalar konuşursa ağlarım.
Kalemim belki de ağır gelir yapraklara,
Cümlelerle dünyama sed çekerim.
Ankara’ya ayaz uğrar, ben sabahı beklerim.

Yüz köşeden de baksan aynıyım ben,
Mecnunlar davasını sürdürüyor gönlümde.
Yirmi yıldır yeniliyorum zamanınıza,
Ârif olmam için yeterli olmuyor zaman.
Ondan ötürüdür ki varamıyorum yarına;
Ne içindeyim şair gibi ne büsbütün zaman.
Ankara karanlık, ben çıkamıyorum aydınlığa