Avucumun İçinde Bir Tutam Ateş Var

Beklentim bu değildi,
Boş yere bekledim bu treni,
İade etmek istesem de bilet çoktan kesildi,
Ama tren raylarından çıkmıştı,
Hafızamda kalmadı başka bir hatıratın eseri.
Kendi dünyamı yaratıp yaşadım yıllarca mezarda,
Dünyayı görmek maksadıyla kafamı uzatsam nefesim kesilir,
Bunca yıl kefenimde suladığım ağacın meyvesi nifak mı çıktı?
Nefessiz kaldıkça bir ağaç daha devirdim,
Bindiğim dal hiç böylesine kesilir mi?
Zirvenin ucunda soluklanıyorum mecalim yok.
Dizlerim dinleniyor sarp kayalıkların keskin vücudunda.
Ve diyorum ki: “Uçurumun dibi cennete açılan bir kapıysa,
Bu saatten sonra düşmek temennim.”
Sanırım artık kusuruma bakmayacağım,
Çünkü bu yola gönlümü değil başımı koydum.
Her zaman olduğu gibi yine,
Arafta kaldı duygu ve isteklerim,
Bir sözleşmeye baktım bir de cennete,
Bu sırada uzak göründü cehennem,
Fütursuzca imzaladım ve üfleyip geçtim,
Çünkü ihtirasım başarıya teşne.
Yokuşa sürdüm bu beklentilerin arefesini,
Hayatım boyunca başıma gelenlere gerçekçi ve iyimser baktım,
Başıma meteor çarpsa tanrının üşümemi istemediğini varsaydım.
Bu deneyimler eşliğinde kulaklarımı sağır edip,
Duydum en acı yalanları,
Ve gözlerimi kesip attığımda gördüm,
Her şeyin göründüğü gibi olmadığını.
Horoskoplarımla geçmişi tahmin ettim,
Geleceği çizdim, önümde karalı bir tuval,
Elimde kör bir kalem ile.
Kötücül bir resim belirdi ve düşündüm:
“İnsani bir tarafım kaldı mı?”
Sormaktan usandım.
“Yoksa tamamen mi yitirdim?”
Uyumadan önce uyanmamaya dua ettim,
Tanrı yakarışlarımı duydu mu hiç?
Yoksa kestirip attı mı önemsiz dileklerimi.
Bekledim, bekledim ve beklemekten yüksündüm,
Sabrım beni tüketti,
Hep tam zamanını beklemek,
Ayak diretir zamana ve giden geri gelmez,
Çözüm aramayı bıraktım, üzerinden kaç mevsim geçti,
Sadece anlaşılmak istedim, haliyle bu istek de geri tepti.
Üşenirim, başka bir yaşama pencere aralayamam.
Avucumun içinde bir tutam ateş belirdi,
Tüm dünyamı yakmaya yeter mi?
Hür irademle kabul ettim bu yazgıyı,
Ama bilincimi esaret altına almak zorundaydım,
Hakikat hâlâ bir anlam ifade ediyorken,
Söylemek doğruluk terazisini bozar mı?
Hedefli ve net sözlerim, hiç art değildi niyetim,
Fakat ismim oldu kötülük mümessili.
Diz çöktüm ama daha son kozumu oynamadım.
Kalbime taş bağladım bir süre,
Olanları kavramak için beklediğimde,
Vaktim çoktan sona ermişti,
Rüzgarın estiği yöne ayak uydurmayan bir müdafiyim,
Ruhum bedenimi terk eder, bedenim kaleyi değil.
Keşke, "keşke" sözünü söylemeyi bırakmasaydım,
Artık "en azından" diyerek iktifa ediyorum.
"İyi ki" demek de gün geçtikçe hayal oldu.

28.02.2026