Avni Temiz Şiirleri - Şair Avni Temiz

Çağlayan gibiydi sana yüreğim,
Sel olup aktım da, durulamadım.
Kırıldı ümidim, sevda direğim,
Gönlüne girip de, kurulamadım.

Kurguda olsa inan, yürekten gelir sözler,
Gün gelir şiirleri okur beni anarsın;
Bir kere baksan yeter, yalan söylemez gözler,
-Söylesene sevdiğim, beni nasıl tanırsın,
-Gözden yaş akmaz diye, ağlamam mı sanırsın?

Gözlerde manayı göremiyorsan
Gönlüne sor hele anlamış mıdır?
Gözlerin yaş döküp ağlamıyorsa
Yüreğin acıyla inlemiş midir?

Gönül şahlanınca vurmam yuları

Büyüledin mi bilmem, aklımdan çıkmıyorsun,
Hiç aklıma gelmesen, unutsam keşke şimdi.
Besin kaynağın mıyım, üzmekten bıkmıyorsun;
-Sevdim de sevilmedim, inanmam aşka şimdi
-Sevgiler meta olmuş, aşklar bir başka şimdi.

Yemek nasip değilmiş, elinden çöreğini,
Benim gibi özleyen, bilmem ki kaç kişi var?
Sakın sıkma canını, ferah tut yüreğini;
-Sanma ki ayrıyız biz, benim kalbim senin yar,
-Ben nerdeysem sen orda, gezeriz diyar diyar.

Bu dünyadan alıp ta, verdiğim her nefeste,
Aşka dair çıkacak, yüreğimden sözlerim.
Bir ömür kalacaksın, gönlümdeki kafeste;
-Seni her görüşümde, tutmaz olur dizlerim,
-Gün-ay değil, dört mevsim, ben hep seni özlerim.

Gönül denen sarayın, sahibi sensin gülüm,
Parti verdim orada, oldu büyük bir şölen,
Nedendir söylesene bana yaptığın zulüm;
-Bir gün sende seversen, odur uykunu bölen,
-Böyle sevda olur mu, sen sultansın ben kölen.

Yeter be deli gönül, ne versem doymuyorsun,
Sevdamın ırmağından, pay’ı da ister gönül..
Ne kadar inlesem de, feryadım duymuyorsun;
-Hep kahveyle yetinmez, çay’ı da ister gönül,
-Bütün dünyayı versem, ay’ı da ister gönül..

Senmisin bana üzülen
Her sözün bir taş değil mi?
Yanaklarımdan süzülen
Gözden akan yaş değil mi?

Sevdan yüreğimde zulüm

Nasıl da habersiz senden gizlice,
Öpücük kondurdum al dudağına.
Şimşekler misali öyle hızlıca,
Öpücük kondurdum al dudağına.

Düşünme boşuna ne zaman diye,