Yaprağın düşmesi nereye kadar

fincanın dibinde keder
tükenir bir gün
ateşin üstünde
demir erir

yaprağın düşmesi nereye kadar

halbuki biz
ne çok sevecektik birbirimizi
bu gezegene yalnızlık çöktüğünde
sımsıkı sarılacaktık birbirimize
kaybedilen her siper için
tam zamanında kalkacaktık ayağa

bizden önce aynı yoldan geçenlere
gülümsemesi için çocukların

ağlar
yer kabuğu kırılırken
dağdaki bulut

peygamberlerin göç etmesi nereye kadar

oysa biz
ne çok düşünecektik birbirimizi
karanlık çöktüğünde
direnecektik aydınlık için

bizden önce toprağa düşenleri
unutmaması için çocukların
diyecektik
susmayın

dokuzmayısikibinyirmi&istanbul