Yak beni ey aşk ateşi, kül olayım nârına
Benliğimden arta kalmaz zerre kalsın varına
Bir “Enel Hak” çığlığıdır düşen gönül zârına
Kim dayanır Hak tecellî ettiği her dârına.
Dâr önünde titrer iken sustu aklın terazî
Aşk gelip yıktı içimde kurduğum her mecâzî
Kan içinde açtı bir gül, oldu sır pervâzî
“Ben” dedikçe kaybolurken Hak görünür âşikârî.
Kesretin zincirlerini kırdı bir an vecd ile
Can dediğim perde yandı aşk denen o med ile
Zerre idim, bahr olundum bir bakışın red ile
Söyleyen kim, dinleyen kim? Hep O kaldı yâd ile.
Asılırken göğe doğru çekildi cismim ince
Rûhum dedi: “Ben değilim, O’dur bende gizlice.”
Bir nida yükseldi içten, sustu halkın her nice:
“Enel Hak!” deyip yok oldum.
Hak kaldı yalnızca.
Kayıt Tarihi : 20.02.2026 15:34:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bazı şiirler bir insana yazılır, bazıları bir ayrılığa... Bu şiir ne bir insana ne de bir ayrılığa yazıldı. Bir gece, insanın kendi içindeki "ben" ile hesaplaşmasının ardından doğdu. Bazen insan, kaybettiklerini değil; kendini taşımanın ağırlığını hisseder. Konu aşk gibi görünse de aslında mesele sevgili değildir. Mesele; benlikten sıyrılmak, kibri bırakmak, susmak ve hakikati aramaktır. Hallâc-ı Mansûr'un "Enel Hak" çığlığından, Mevlânâ'nın yanışından ve Yunus'un teslimiyetinden izler taşıyan bu şiir, bir var olma değil, bir yok olma hikâyesidir. Çünkü bazen insan kendini kaybetmeden kendini bulamaz. Ve bazen en büyük kavuşma, kendinden vazgeçtiğin yerde başlar. "Enel Hak! deyip yok oldum... Hak kaldı yalnızca."
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!