Atakan Kartaltepe Şiirleri - Şair Atakan ...

Tut zamanı Atakan...
Tut kolundan - bacağından...
Tut saçlarından,
Çal yere...çal zamanı!
Yok ki zamanın dini - imânı
Ekleyip uc - uca, ard - arda

Âdem bir âlemdir ki ademdir başı sonu,
Eşi dişi değildir! Budur esasen konu!
Âlemlere rahmetse... İnsan, Peygamber, Kur’an
Her üçünü iyi bil! Ve iyi tanı... O’nu!

Öyle bir şiir yaz ki...bir o kalsın...
Diğerlerini peşinden sürüsün...
Onunla âlem seni şair sansın...
Hak etmesen bile...namın yürüsün...

Unutmam ben, ben unutmam. Unutursan sen, sen unut Neden unutmazsın dersen, seni tanımak bana kut Geçmişken bir yarım asır ve varsa bir yarım daha Beklerim ben beklerim be, ya varsa diye bir umut


29.10.2023/00.05

‎

‎ 'UNUTMAK İSTEMEK' ve de 'UNUTMAK' kolay şey değil öyle! ..
'UNUTTUM! ' deyip de her 'NE UNUTTUĞUNU' dedikce böyle! ..'

Gelsem bir gün kapına...yüzüme bakar mısın? ..
Yoksa yine bakmayıp...bir daha yakar mısın? ..
Neydi sahi o halin? ..o çatılmış cemalin? ..
Söyle ne’sin bileyim...tümüyle vakar mısın? ..

Şarkı diyor ki “Uslan! ”... akıl mı kaldı başta?
Halâ seni severken...halâ, hem de bu yaşta!
Bir efsûnlu göz attın...tâ ciğerime battın!
O günden beri gözüm, ne bir işde ne aşda

Uyuyunca gözlerin kapanıyor, olmuyor /
Gözlerini görünce betim, benzim solmuyor
Bir çaresi olmalı, hep uyanık kalmalı
Gözlerini görmezsem, hayat pilim dolmuyor.

Sevemezsin sen beni... benim sevdiğim kadar,
Senle sonsuz boyutum, sensiz çepeçevrem dar!
Hayâl etsem de seni... düşünmesem de seni,
Hoş öyle uzaksın ki sevsen de neye yarar? !

Rûyaydı sanki yaşadığım... bir uykuluk bir anlık,
Oysa altmışdan fazla geçmiş, “altmış yıl” bir zamanlık!
Buna mı hayat deniyor ya... bu mu ömür, yaşam ha?
Vaaah insana, insanlığa vah! Ki vah bana insanlık!