Atakan Kartaltepe Şiirleri - Şair Atakan ...

Göz gördüğünden, sevdi bu kalp seni,
Sevecek, sevdi çün... öteden beri,
'Nasıl olur ömür boyu aşk? ' deme,
Olur! Çünkü 'Atakan bir SÖZ ERİ! '

Bir zaman yanmış da gönlüm nar gibi...
Kül altında Mangaldaki har gibi...
Ateş yürüyünce bir uçtan uca...
Kıp kızıl kesilmiş gönlüm kor gibi...

Söz - sözcük ustasıyım, ders veririm öz’lere
A yazar B okutur “ şaş” veririm göz’lere
Yakarım yaktırırım, yanarım yandırırım
Bir çok 4’lüğüm ile püüüf deyince köz’lere

Can bir emanettir doğarken bana,
Soluk, lokma, yudum, ömür emanet!
Terkedip de gitmem şurdan şuraya,
Edemem hiyânet, etmem hiyânet!

Sona erecektir geç - er süresi,

Şubat cüce bir aydır, tam da bir cüce hâli,
Bir ileri - üç geri... yürür Mehter misâli!

Görmekle, doymuyor hasretin göz’ü! ..
Görmekle kalmıyor! ..uçuyor söz’ü! ..
Görmekle, sönmüyor ayrılık köz’ü! ..
Her görüş, yeniden deliyor beni! ..
Atakan...daha çok seviyor seni! ..

Deme! “sultan değilim” bence; bir sultansın sen!
Akşam; gurup kızılı... sabah da bir tan’sın sen!
Gece; gece mavisi... gündüz; ışıtansın sen!
Ey gönlümün sultanı... cân içre bir cânsın sen!

Sonbaharın hüznü var, İlkbaharın coşkusu...
İlk ya da son geldi mi, yok Atakan’ın us’u!
İlkinde o sevdiği, sonda kendi doğmuştur,
Kimdir söyleyemez ki, bu Atakan’ın sus’u!

'Bu dil ne zaman susar? ' diye sorarsan eğer,
Dîl ölmeden susmaz ki...ki ben öleyim meğer!
Susmadı susmuyor susmayacak hiç, hiiiç susmaz
Ne söylesem ne desem... her ne ki sana değer

İşve mi? Cilve mi? Ne? Naz mı susman?
Kırk yıldır es! Ki halâ az mı susman?
Hayat felsefen bu mu? Baz mı susman?
Bana zemherî, sana yaz mı susman?