Acıyor değil mi
sevdiğin tarafından yok sayılmak acıtıyor değil mi
insanın nefesini kesercesine
kıyamet kopmuşçasına
Bu şehirde yağmurlu bir güne gözlerimi açtım
Aynı benim gibi gökyüzü ağlıyor
Çisil çisil yağan yağmur
İçimde tarifi olmayan bir sızıya karışıyor içime
Elimde bir fincan kahvem
**Ben senin dertlerine deva oldum da
sen benim kanayan yarama bir yara bandı bile olamadın
Sen beni öyle bir yerimden vurdun ki sözlerinle
dayak yesem geçerdi acısı
ama sözlerinin yarası bin yıla mahkum edilmiş gibi geçmez
Acıyor değil mi
sevdiğin tarafından yok sayılmak acıtıyor değil mi
insanın nefesini kesercesine
kıyamet kopmuşçasına
Ben nelerle başa çıkmadım
ne yokuşlardan ne kayalardan geçtim
üstesinden gelinmez sandığım
tüm zorlukları aştım da geldim
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!