Asya Öztürk Şiirleri - Şair Asya Öztürk

Bu gece söndürdüm şehrin tüm ışıklarını
gök yüzünden topladım tüm yıldızları
avuç içlerimde, sanki sen varmışsın gibi
karanlığa anlattım seni

Gitme be sevgili
gidersen şarkılarımız susar
gidersen bu şehrin yağmuru durmaz
gözlerim gibi ağlar
gitme be sevgili

Ben nelerle başa çıkmadım
ne yokuşlardan ne kayalardan geçtim
üstesinden gelinmez sandığım
tüm zorlukları aştım da geldim

Ben nelerle başa çıkmadım
ne yokuşlardan ne kayalardan geçtim
üstesinden gelinmez sandığım
tüm zorlukları aştım da geldim

Şimdi kalbim kırık,
umutlarımı birer birer astım dar ağacına,
aşk sandığım yokluğunda kendi çöküşümü seyrettim.
Derler ki insan bazen kendi içine gömülür,

Özledin mi diye soruyorsun ya
oysa özlemin ılık bir rüzgar gibi içime akıyor
yüreğim yangın yeri şimdi
boğazımda düğümlendi sözler
sesin kulaklarımda gülüşün aklımda
yüzündeki tebessüm yüzüme vuruyor sanki

Yüreğimi incittiğin gibi
yüreğin incisin
Senin de yüzün
bir tebessüme hasret kalsın

Sen gittikten ya, o gece hüzün duvar ördü dört bir yanıma.
Yağmurlar yağdı üzerime
Gök gürültüsünün sesi kulaklarimda yankılandı.
Oysa gidişinle bir tek ben ağlamadım,
yer gök ağlamıştı.
Bütün bedenimle birlikte dünyada sarsıldı.

Sensizliğin İlk Günü

Sen yar
bir veda etmeden çekip gittin böyle gitmek yakışmadı be sevdiğim

Bugün içim öyle bir yangın yeri ki

İnsan kendine sustuğu kadar kendini özlememiş
ben ise kendimi içimde arar oldum
Sen hiç acıyı kana kana karanlık bir odanın duvar dibine oturup içtin mi
canının acısından duvarları tırnakladın mı
o boya kalıntıları tırnaklarının arasına girip de daha çok acıttı mı içini