Bu akşam ayrılığın hüznünü
kefen giyer gibi giydirdin bana
yüreğim bir matem yeri
her baktığım yüzde seni aradım
her yürüdüğüm sokakta izini aradım
Bu şehirde yağmurlu bir güne gözlerimi açtım
Aynı benim gibi gökyüzü ağlıyor
Çisil çisil yağan yağmur
İçimde tarifi olmayan bir sızıya karışıyor içime
Elimde bir fincan kahvem
Babam sesini özledim
Ellerimi tutmayı özledim
Sensizliğin acısı zor
Hasret kaldım
Varlığın arkamda dağdı
Babam sesini özledim
Ellerimi tutmayı özledim
Sensizliğin acısı zor
Hasret kaldım
Varlığın arkamda dağdı
Bak işte aylardan bir eylüldü
sararıp dökülen yapraklar misali
sen de kırdın kanadımı
kolumu yüzümü
Bu şehirde yağmurlu bir güne gözlerimi açtım
Aynı benim gibi gökyüzü ağlıyor
Çisil çisil yağan yağmur
İçimde tarifi olmayan bir sızıya karışıyor içime
Elimde bir fincan kahvem
Seni öyle bir yok sayacağım ki
Adını duyan kulaklar sağır edecem
Varlığını bilen hafızamı silecem
Bir şehir yıkılır gibi yok sayacam hayatımdan
Ne hayalin kalacak ne izin ne de cismin
İnsanlığın yavaş yavaş silindiği karanlık bir zaman tünelindeyiz.
Dostluk artık parayla ölçülür olmuş; sadakat, vefa ve saygı rafların tozlu bir köşesine kaldırılmış gibi. Gençlik, sokak başlarında ve kuytu köşelerde maddeye müptela esir düşerek her gün biraz daha tükeniyor. Bencillik, insanlığın üzerine çöken bir sis gibi, her yeri kaplamış durumda. Egomuza söyleyecek tek bir söz bulamıyorum; herkesin kendini dev aynasında gördüğü bir çağdayız.
Başarılı olanlardan gurur duyamayacak kadar kibirliyiz. Burnumuz öyle havada ki, sanki Kaf Dağları’nı kendimiz yaratmışız da dünyanın geri kalanına yukarıdan bakıyoruz. Ey insanoğlu… Nereye gidiyoruz? Bu bencillikle, bu öfkeyle, bu kibirle, bu yapay ihtişamlarımızla… Unuttuğumuz tek bir hakikat var: Ölümün gerçek olduğu, toprağın hepimiz için aynı soğukluğu taşıdığı ve sonunda herkesin aynı karanlığa gömüleceği.
İnsanoğlu…
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!