Aşk kalın bir roman Şiiri - Servet Balıbey

Gözünün siyahından
bir çay doldur çok demli
İçime dolsun demin
kaynatsın yüreğimi
Kirpiğin kaşık olsun
karıştırsın dünyamı
Damlat dudağın şeker
Coştursun insülini
Gecenin karanlığına
parlayan dolunay sen
Bütün sokaklar dilsiz,
Bir düğün meydanı sen
Çok umutsuz bir hayat
Umudun kendisi sen
Yeşert beyaz umudu
Toprağı güneşi sen
Uzakta yalnız ışık
Kumsalda bir çizgiyim
Kıymetimi bilen yok
Ben sana sevgiliyim
Kalem kağıdı öper
Ben sana dokunamam
Gözüm mürekkep ağlar
Aşkımı saklayamam

Aşk kalın bir roman
Her acı içinde
Saf sözlerle yanan
Yan avuç içinde
Aşk kayan yıldız
Hiç durmaz yerinde
Aşk bir erkek ve kız
Dert yürek içinde

Dudak ucunda hece
Bu gece başka gece
Bir sen varsın sadece
Bir de benim gizlice
Zaman gibi sevdim ben
Aktıkça gündüz gece
Sevdim ya farketmedim
Dilimde bir bilmece
ömür dediğin geçti
Geçmeyen bir sen kaldın
Herkes bir taraf seçti
Ben sana yanıp kaldım
​Dertleri yüklendim ya
En ağır yüküm aşkın
omuzum taşıyamaz
Sabırla taşır kalbim
Geçmişi silmek yetmez
İzleri var kalbimde
Bu teker yükü çekmez
Yangın yanar dibinde
Duydun mu ilanı mı
Yarattığın yangını
Dokunmadan bağrımı
Bakarak bilemezsin
Toparla dağılmışı
İyileştir her yanmışı
Bakışın merhem olsun,
Göster o saklanmışı
Gönlünde varım lakin
Saklama o bakışı
Yıkma köhne tahtımı
Gör bendeki bahtını
Sen bu aşkın kendisi
Mutlu et Hicranımı
Ben kapında köleyim.
Yollarında öleyim
Sen yoksan bu dünyada
Yoklunla öleyim