Aşkına aldandım. Şiiri - Hakan Özüçelenk

Yüzünde gülümsemeye alışık olduğum.
Ama o halinden eser yok, buldum.
Gözlerinde hüzün, bitti umudum.
İlk önce baktı uzun, sonrası yorum.

Hani o nefes almadan uzun baktığın gün.
İçimde bir fırtına koptu,gönlümde düğün.
O an açtın bana kalbiniitmiş önüme sürdün.
Geri çevirmek, bekletmek bana sürgün.

İşte yine karşındayım, alıştığımı bana ver.
Vermediğin gülücük acısı ezer.
Ve o bakışlar ile aklım ayrılık sezer.
Sevdiğimin gönlü başkasında gezer.

Bir yıllık ayrılık, çok mu unutmaya?
İstanbul, İzmir arası uzak mı sevdaya?
Aşk gemisi vurmuş kayaya.
Aşkın güneşi bitmiş, kaldık dolunaya.

Beklediğim senden hüzün olamaz.
Gözünü ayırıp, daldığın elem anlaşılmaz.
Bu durgunluk, pişmanlık biraz.,belki yas.
Hiç umut yok, bir tebessüm bir naz.

Sana bir yıldır, İzmir ilinde arzumu topladım
Demet demet, buket buket çiçekler aldım.
Ne bileyim, aşkımızı bitmez sandım.
Beni sevdiğini duyup, aşkına aldandım..