Aşkın Kozası Şiiri - Sinan Bayram

Kendi karanlığımda ördüm bu ince duvarı,
Suskunluğum ipektendi, sabrım ise derin.
Kalbimde sakladım o kadim, yakıcı harı,
Bekledim vaktini, o en tılsımlı kederin.

Dar geliyor artık bu göğüs kafesi bana,
Ruhum bir sızıyla geriniyor derinden.
Aşk düştü bir kez o uykulu cana,
Söküldü dünya, en sağlam yerinden.

Yırtılıyor koza, ışık sızıyor çatlaklardan,
Zorlu bir doğum bu, nefes nefese bir sancı.
Geçtim vazgeçişlerden, o ıssız duraklardan,
Artık bu bedende kendim bile yabancı.

Bak, renklerim uyandı güneşin vuruşuyla,
Tozlu bir rüyadan kanatlanıyor her zerrem.
Aşkın o zarif, o ürkek dokunuşuyla,
Gök yüzü oluyor artık tek sığınak, tek harem.

Bir günlük ömürse bu, varsın öyle olsun,
Yanmaya değer o ateşin en hür katında.
Kozam geride kalsın, varsın dünya unutsun,
Ben asıl şimdi varım, bir kelebek kanadında.

Sinan Bayram