Kendi karanlığımda ördüm bu ince duvarı,
Suskunluğum ipektendi, sabrım ise derin.
Kalbimde sakladım o kadim, yakıcı harı,
Bekledim vaktini, o en tılsımlı kederin.
Dar geliyor artık bu göğüs kafesi bana,
Ruhum bir sızıyla geriniyor derinden.
Ne hüzünler kurtarır seni
ne çeyiz sandığının ceviz gölgesi
ve ne de acının ses duvarındaki
yorgun ve bıkkın bekleyişler
Acılar karartmışsa bile günlerin duvağını
Devamını Oku
ne çeyiz sandığının ceviz gölgesi
ve ne de acının ses duvarındaki
yorgun ve bıkkın bekleyişler
Acılar karartmışsa bile günlerin duvağını




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta