Aşkın Dili Şiiri - Dr Yusuf Polat

Gül müdür anlatan, sevdanın dilini
Kırların adsız çiçekleri
Daha sessiz,
Daha derin bir aşkı anlatamaz mı?

İnsan neden hep güzelliğe aldanır?
Oysa bizi esir eden.
Gözün gördüğü değil,
Vicdanın inkâr edemediği hakikattir.
Çünkü aşk
Gözlerin değil, ruhun tanıdığı sırdır.

İlkbahar mı çağırmalı tomurcukları?
Sonbahar, sararan yaprakların altına
Yeni bir tohumunu bırakmaz mı?
Yağmur
Coşkun ırmaklar için mi yağmalı
Tek bir damlası yıllardır susuz kalmış
Bir yüreği merhametle yeşertemez mi?

Seni anlatmak için
Kelimelerin gürültüsüne ne hacet?
Bazen iki göz,
Kitaplardan daha uzun konuşamaz mı?

Ve gözyaşı, her an ayrılığın dili değildir.
İnsan bazen öylesine mutlu olur ki,
Kalbi olan sevinci taşımakta acze düşer.
İşte o vakit gözler,
Hüznün değil, şükrün duasıyla dolar.

Her yara kaçılan savaşın hatırası değil,
Bazıları, sevmeye cesaret edenlerin
Alnına yazılmış mukaddes bir nişandır.
Gönül, kazandığı an değil,
Kadere tam teslim olduğu zaman büyür.

Belki de aşk,
Her sorunun cevabını vermek için değil;
İnsana, meselenin
Leyla değil Mevla olduğunu öğretmek içindir.