Aşkın Dili Şiiri - Dr Yusuf Polat

Gül müdür anlatan, sevdanın o dilini
Kırların adsız çiçekleri
Daha sessiz,
Daha derin bir aşkı anlatamaz mı?

İnsan neden hep güzelliğe aldanır?.
Gözün gördüğü değil,
Göz yabancı, aşina olan ruhtur aşka
Vicdanın inkâr edemediği hakikattir.

Gözyaşı, her zaman ayrılık dili değil,
İnsan bazen öylesine mutlu olur ki,
Kalbi sevincini taşımakta acze düşer.
İşte o vakit gözler,
Hüznün değil, şükrün duasıyla dolar.

Her yara kaçılan savaşın hatırası değil,
Bazıları, sevmeye cesaret edenlerin
Alnına yazılmış mukaddes bir nişandır.
Gönül, kazandığı an değil,
Kadere tam teslim olduğu zaman büyür.

İlkbahar mı çağırmalı tomurcukları?
Sonbahar, sararan yaprakların altına
Yeni bir tohum bırakamaz mı?
Yağmur değil
Tek damla su yıllardır susuz kalmış
Bir yüreği merhametle besleyemez mi?

Belki de aşk,
Her sorunun cevabını vermek için değil;
İnsana, meselenin
Leyla değil Mevla olduğunu öğretmek içindir.