Sevgi dedin Şiiri - Muhsin Yener

Sevgi dedin
Bir kelime sandılar.
Oysa ben gördüm;
Kainatın nabzı,
O görünmez cevherle atıyor.

İnsan,
Bir damla aşkla dirilir bazen;
Bir sıcak bakış,
Bir merhamet dokunuşu,
Kırık ruhların en derin yarasına
Şifa olur.

Ey insan!
Sen kendini unuttun.
Aynalara yalnız yüzünü gösterdin,
Ruhunu göstermedin.
Kalbinin kapısında bekleyen sevgiyi
Bir ömür misafir sandın.

Bilmez misin?
İçinde uyuyan bir derviş vardır senin;
Sessizce dua eden,
Sessizce iyileştiren…
Bir bilge saklıdır göğsünün karanlığında,
Sen dünya gürültüsüne aldandığın için
Sesini duyamazsın.

Maddeye eğilmiş başlar gördüm;
Altına secde eden eller…
Ve o ellerin arasında
Kuruyup giden merhametler…

Habuki insan,
Kendini sevmeyi öğrenince
Rabbin rahmetini daha iyi anlar.
Çünkü sevgi,
Göğe açılan en gizli merdivendir.

Bir çiçeğe bak…
Toprağın sabrıyla büyür.
Bir ağaca yaslan…
Sessizce huzur verir.
Doğa dediğin,
Allah’ın sevgiyi dile getiriş biçimidir belki de…

Ey gönül!
İçindeki nuru uyandır.
Karanlığı suçlama artık.
Bir kandil de sen yak.

Göreceksin;
Sevgiyle yürüyen insanın
Yükü hafifler,
Ruhu berraklaşır,
Ve hayat dediğin çetin yol bile
Bir dua serinliğine dönüşür…