Aşk Tiyatrosu 1 Şiiri - Aşk Aşkın Şehri ...

Yalnızlığın Tiyatrosu
Bir masaya oturdum;
önümde kalın bir dosya:
Aşk Başvuru Formu.
Sorular garipti:
Sevgiye ne kadar dayanabilirsiniz?
Yalnızlığa ne kadar katlanabilirsiniz?
Bekleyiş süresi: Sonsuzluk olabilir mi?
Cevap verdim: Evet.
Memur güldü:
“Bu kadar ciddi olmayın,
aşk zaten trajik bir şakadır.”

Sabah oldu;
dünya saçma bir tiyatro sahnesine dönüştü.
İnsanlar konuşuyor ama anlam yok,
sokaklar yürüyor ama yön yok,
hayat akıyor ama sebep yok.

Sabah oldu;
dünya saçma bir tiyatro sahnesine dönüştü.
İnsanlar konuşuyor ama anlam yok,
sokaklar yürüyor ama yön yok,
hayat akıyor ama sebep yok.

O anda anladım;
insan, sevdiği zaman
evrenin en absürd oyununa katılır.
Ve bu oyunda ödül yoktur,
sadece derinleşmek vardır.
Sen,
bu oyunun tek gerçek cümlesiydin.

Sabah oldu;
dünya saçma bir tiyatro sahnesine dönüştü.
İnsanlar konuşuyor ama anlam yok,
sokaklar yürüyor ama yön yok,
hayat akıyor ama sebep yok.

Sabah oldu;
dünya saçma bir tiyatro sahnesine dönüştü.
İnsanlar konuşuyor ama anlam yok,
sokaklar yürüyor ama yön yok,
hayat akıyor ama sebep yok.
Aşk

Sevgi, özgürlük müdür yoksa kaderin estetik bir tuzağı mı?
Bazı sorular,
sadece acıyla anlaşılabilirdi.
Derinlik büyüdü,
sessizlik çoğaldı
ve içimde bir yeraltı şehri kuruldu.
Orada insanlar yoktu
ama hatıralar yürüyordu.
Orada ışık yoktu
ama umut yanıyordu.
Ve o karanlığın ortasında
sen,
bedenime yazılmış bir denklem gibi
parlıyordun.
Aşk artık bir duygu değil,
bir ontolojik zorunluluktu.
Aşk

Aşkın Varoluş Bürokrasisi
Sabah geldi
ama sabah, mantığın bürokrasisiydi.
Dünya bir makine gibi çalışıyordu:
İnsanlar yürüyen algoritmalar,
sokaklar sonsuz bir döngü,
zaman ise soğuk bir memur.
Bir kapıya geldim:
Varoluş Müdürlüğü.
İçeri girdim.
Memur bana baktı ve sordu:
“Sevgi başvurunuzun amacı nedir?”
Cevap verdim:
“Anlam.”
Memur başını salladı:
“Anlam, sistemde tanımlı değil.”
Bir form uzattı:
Duygu Talep Belgesi
Acıya dayanabilir misiniz?
Yalnızlığa katlanabilir misiniz?
Bekleyişi kabul ediyor musunuz?
Altına imza attım.
Ve o anda anladım:
Aşk, insanın absürd evrende imzaladığı
en trajik sözleşmedir.
Sen,
bu sözleşmenin tek anlamlı maddesiydin.
Aşk

Aşk ve Merhametin Teorisi
Akşamüstü dünya yavaşladı;
insanlık bir kitap gibi açıldı önümde.
Sokaklar roman sayfasıydı,
insanlar cümle,
hayat ise uzun bir paragraf.
Bir işçi, alın terini taşıyordu;
bir anne, umudu koruyordu;
bir çocuk, geleceği gülüşünde saklıyordu.
O anda düşündüm:
Aşk, sadece bireysel bir duygu değil;
insanlığın kolektif vicdanıdır.
Merhamet, aşkın toplumsal biçimi;
umut, aşkın tarihsel hafızası;
sadakat, aşkın etik formudur.
Ve insan, sevdiği zaman
sadece bir kişiyi değil,
bütün dünyayı affeder.
Sen, insanlığın içinde saklı olan o büyük iyiliğin en sade biçimiydin.
Aşk

İnsan, sevdiği kadar evrendir.
Evren cevap verdi:
Ve gerçek aşk, bütün büyük yazarların bile susacağı tek şiirdir.
Aşk

Seni sevmek,
düşünmekten daha derin,
konuşmaktan daha büyük,
yaşamaktan daha gerçekti.
Ve o anda anladım:
Aşk, insan vücudunun kozmosla yaptığı en entelektüel anlaşmaydı.
Aşk

Aşk,
felsefenin açıklayamadığı,
bilimin ölçemediği,
tarihin yazamadığı
tek hakikatti.
Aşk

Sevgi nedir?
Evren cevap verdi:
“Bilincin sonsuzlukla kurduğu bağ.”
Zaman cevap verdi:
“Ölümün estetik inkârı.”
Hayat cevap verdi:
“Acının güzelliğe dönüşmesi.”
Ve bütün sesler sana döndü.
Çünkü sen,
bütün düşüncelerin kesiştiği noktaydın.
Aşk

İnsan,
sevdiği zaman
dünyayı yeniden kurar.
Sen,
bu yeniden kuruluşun en saf düşüncesiydin.
Aşk

İnsan,
sevdiği kadar düşünür,
sevdiği kadar yaşar,
sevdiği kadar sonsuz olur.
Aşk

Aşk, bireysel bir duygu değil;
tarihin etik merkezidir.
Merhamet, aşkın sosyal teorisi;
sadakat, aşkın ontolojik zemini;
umut, aşkın tarihsel enerjisidir.
Ve insan,
sevdiği zaman
dünyayı yeniden kurar.
Sen,
bu yeniden kuruluşun en saf düşüncesiydin.
Aşk

Gece, düşüncenin karanlık kütüphanesidir;
raf raf dizilmiş hatıralar,
tozlu sayfalarda saklanan pişmanlıklar
ve aralarında dolaşan bir vücut, ben.
Kalbimde derin bir matematik kurulmuştu:
Duygular denkleme,
özlem parametreye,
aşk ise çözülemeyen bir bilinmeyene dönüşmüştü.
Vicdanım, bir yeraltı filozofu gibi konuştu:
“İnsan, sevdiği zaman kendi varlığını yeniden tanımlar.”
Bu cümle, içimde bir deprem yarattı.
Çünkü seni sevmek,
sadece bir duygu değildi;
bir ontolojik kırılmaydı.
Artık eski ben yoktu;
zamanın içinde yürüyen yeni bir bilinç vardı.
Sen, kalbimin merkezine yerleşmiş bir anlam çekirdeği gibi bütün düşüncelerimi dönüştürüyordun.
Ve ben hızla bu çekime düşüyordum.
Aşk

Gece, vücudun bilinçaltına açılan yeraltı arşividir;
orada duygular fosilleşir,
hatıralar taşlaşır
ve insan kendi kalbinin arkeoloğu olur.
İçime indim.
Derinlerde bir vicdan teoremi kurulmuştu:
Acı bir öncül,
yalnızlık bir aksiyom,
aşk ise kanıtlanamayan bir önerme.
Kendi kendime sordum:
Sevgi, insanın özgürlüğünü mü genişletir,
yoksa kaderin epistemolojik bir tuzağı mıdır?
Cevap, karanlığın içinde yankılandı:
Sevgi, insanın kendi vücuduna attığı en dürüst imzadır.
Ve sen, kalbimin içinde kurulmuş bir anlam, çekim alanıydın.
Düşüncelerim sana doğru eğiliyordu,
zaman sana doğru akıyordu
ve varoluşum senin etrafında dönüyordu.
Aşk, artık bir duygu değil,
varlığımın zorunluluğu olmuştu.
Aşk

Aşk, insan düşüncesinin evrene yazdığı
en derin felsefi manifestodur.
Aşk

Aşk, bütün büyük düşünürlerin ve bütün büyük şairlerin sonunda varacağı tek cümledir.
Aşk

Sen, kalbimin içinde kurulmuş bir anlam ve çekim alanıydın.
Düşüncelerim sana doğru eğiliyordu,
zaman sana doğru akıyordu
ve varoluşum senin etrafında dönüyordu.
Aşk, artık bir duygu değil,
varlığımın zorunluluğu olmuştu.
Aşk

Sevgi nedir?
Evren cevap verdi:
Bilincin sonsuzlukla kurduğu diyalektik bağ.
Zaman cevap verdi:
Ölümün estetik reddi.
Hayat cevap verdi:
Acının anlam üretme yeteneği.
Aşk

Sonsuzluk ve Şiir
Gece tekrar geldi.
Şehir sustu.
Yıldızlar yandı.
Zaman yavaşladı.
Kalbim sessizce konuştu:
“Sevgi nedir?”
Evren cevap verdi:
“İnsanın sonsuzluğu anlama çabası.”
Zaman cevap verdi:
“Ölümü anlamlandırma biçimi.”
Hayat cevap verdi:
“Acıyı güzelliğe dönüştürme sanatı.”

Çünkü aşk,
insanın sonsuzlukla yaptığı
en dürüst anlaşmadır.

Çünkü aşk,
insanın sonsuzlukla yaptığı
en dürüst anlaşmadır.

Ve ben seni düşündüm.
Çünkü bütün cevaplar sende birleşiyordu.
Sen,
acı ile umudun ortasında duran bir şiirdin.
Sen,
yalnızlık ile sonsuzluk arasında kurulmuş bir köprüydün.
Sen,
insanın Tanrı’ya yazdığı en uzun mektuptun.

Çünkü aşk,
insanın sonsuzlukla yaptığı
en dürüst anlaşmadır.

Çünkü aşk,
insanın sonsuzlukla yaptığı
en dürüst anlaşmadır.

Sonunda bütün sesler sustu.
Vicdan, yalnızlık, insanlık, ironi,
merhamet, kader ve aşk…
hepsi tek bir cümlede birleşti:
“Sevgi, insan bedeninin evrene bıraktığı en büyük izdir.”
Ve o iz,
zamandan uzun,
hayattan derin,
ölümden güçlü kaldı.

Çünkü aşk,
insanın sonsuzlukla yaptığı
en dürüst anlaşmadır.

Çünkü aşk,
insanın sonsuzlukla yaptığı
en dürüst anlaşmadır.
Aşk

İnsanlığın Etik Haritası
Akşamüstü dünya ağır bir roman gibi açıldı düşüncemde;
sokaklar tarih,
insanlar cümle,
hayat uzun bir anlatıydı.
Bir işçi ter taşıyordu;
o terde insanlığın emeği vardı.
Bir anne dua ediyordu;
o duada merhametin sesi vardı.
Bir çocuk gülüyordu;
o gülüşte geleceğin bütün ihtimali vardı.
Bir an hatırladım:
Aşk, bireysel bir duygu değil;
insanlığın etik koordinat sistemidir.
Merhamet, aşkın sosyal teorisi;
sadakat, aşkın ontolojik temeli;
umut, aşkın tarihsel enerjisidir.
Sen,
bu büyük sistemin merkezinde duran
en saf anlam noktasıydın.
Ve insanlık,
senin gibi bir sevgiyi anlayabilmek için
kendi vicdanını sürekli yeniden kuruyordu.
Aşk

Gece, varoluşun karanlık laboratuvarıdır;
orada düşünceler deney tüplerinde kaynar,
vicdan mikroskop altında incelenir
ve insan bedeninin kimyagerine dönüşür.
Aşk

Aşk,
aklın kabul etmediği bir mantık sapmasıdır.
Ve insan,
ancak sevdiği zaman gerçekten irrasyonel olur.
Sen,
benim bütün rasyonelliğimi çürüten
en güzel teoriydin.
Aşk

Aşk, bireysel bir duygu değil;
insanlığın metafizik dayanışmasıdır.
Merhamet, aşkın sosyal vicdanı;
sadakat, aşkın etik omurgası;
umut, aşkın tarihsel solunumu.
Sen,
bu solunumun en saf oksijeniydin.
Ve dünya,
senin gibi bir sevgiyi anlayabilmek için
kendi acılarını eğitiyordu.
Aşk

Bütün büyük düşünceler,
bütün büyük romanlar,
bütün büyük şiirler
en sonunda aynı hakikate yürür:
Sevgi.
Evren fısıldadı:
Bu kadar derin bir aşk mümkün mü?
Zaman cevap verdi:
Evet.
Hayat dedi ki:
Bu aşk, insanlığın en yüksek düşüncesidir.
Ve ben sustum.
Çünkü seni sevmek,
bütün felsefelerin ulaşamadığı
en saf ve en büyük hakikatti.
Aşk, evrenin kalbinde atan tek entelektüel sonsuzluktur.
Aşk