Aşk sana'da böyle mi dokundu

Kendime soruyorum bazen
Aşk gerçekten nerede başlıyor?
Bir rüzgârın saçımıza dokunuşunda mı,
Yoksa içimizde durmadan çalan o eski şarkıda mı?

Sen hiç
Bir ağacın gövdesine yaslanıp nefesini dinledin mi?
Ben dinledim…
Aşkı buruk bir sonbahar gibi anlattı bana
Dallar kopar kopmaz sessizleşen bir hüzünle.
Sen de öyle hissettin mi hiç?

Bir sokaktan geçerken,
Kaldırım taşlarına basan insanların yüzlerinde
Kendini aradığın oldu mu?
Ben bazen bir yabancının bakışında bile
Kendi yarımı gördüğüm oluyor.
Garip değil mi?

Aşk…
Bazen içimizde konuşan o ses işte
“Gitme”
“Kal”
“Onu söyle”
“Sustun, niye sustun”
Sen de kavga ediyor musun kendi iç sesinle?

Bir yağmur başlar ya aniden,
Herkes kaçışır,
Ama sen durup gökyüzüne bakarsın
Sırılsıklam olmayı seçersin çünkü
İçindeki fırtına o yağmurdan daha gürdür.
Hiç böyle oldun mu?

Bir vapurun arkası köpürür,
Deniz kendini bırakır,
Ve sen düşünürsün
Aşk mı beni götüren,
Yoksa ben mi aşkın peşinden sürüklenen?
Cevabın var mı bunun?

Bir çiçek güneşi bekler,
Sabırlı, sessiz, inatla…
Biz de bir bakışı, bir mesajı, bir seslenişi
Aynı sabırla beklemedik mi?
Sen de bekledin, biliyorum.
Herkes bekliyor aslında
Kimse itiraf etmiyor sadece.

Aşk bazen acıtır,
Bazen iyi gelir,
Bazen de hiçbir şey söylemez
Sadece içinden geçip gider.
Peki sen,
Kalan mı oldun giden mi?

Ve en çok merak ettiğim soru
Kalbini kaç kere sakladın kendinden?
Kaç kere kendine rağmen sevdin?

Eğer cevapların sende de yarım kalıyorsa
Bil ki yalnız değilsin…
Aşk hepimizde aynı yerden kanıyor. zor olan sevmek değildi
sevdikten sonra kendine dönmekti.
Çünkü aşk çekip gidince,
arkanda bıraktığı boşlukla değil,
içinde susan yarım yanınla baş başa kalırsın.