Ask-i Yelperen Şiiri - Seyfi Karaca

Gidersen gölgen kalsın güneşte
Birlikte uyanmak ve doğmak için şafakların ufuk çizgisinden sıyrılıp söküldüğü
Dağlar otağından diyarlar semtinden usulca süzülerek sabahın seherine
Yunmuş arınmış olmak için yaşama sevinci sarhoşluğuna sıyrılmış aralanmış perdesiz penceresinde dünyanın
Çamaşır iplerinde asılı dolaşan yelperenlere pervane
Alnında teri soğumuş ay çiçeklerine pervane
Gök bulutlarına pervane
Göç kuşlarına,
Güneyin seren serpelerine
Gönlünde uçarı sonsuzluk, gözlerinde irisin gizemli büyülü bakışı
Birlikte yaz sofrası sermek için serin sulara, salkım söğütlere, burçaklara, safran sarısına ve kıraç dikenlerine,
Pervane,
Bağrı yanık, ocağı sönük, dumanlı başı pare pare dökün saçınlara pervane
Giderken ıslığını kuşan, güvercinlere seslen, kumrucu rüzgarla yürü, özgürlüğüne sarıl
Bir avuç buğday, bir gölgelik serinlikti dersin hepsi
Konduların yüksek çatılarında sonbahara toplanır göçerken yemleyip sulamak için
Kırlangıçların sırdaşını sığırcıkların hasretini umudun her dem çınarını hem güne hem de yarına
Ve sayeni gölgeni güneşe bırak
Azıksız öğünsüz anlamsız ve aşksız buraları böyle bırakma ne olursun
Sensiz
Issız
Ve…tarihsiz kalmasın aşkı yelperen

Ağustos/26