Âşk-ı Virane Şiiri - Aşık Şahı Kebir

Sözlerim seni mende giz eyler.
Sözlerim ânı anda güz eyler.
Ne sen kaldın cân, ne de men sende.
Sende kalan mene bir iz eyler.

Yandım bakmağa, gözüme yeter.
Ansam adını, gönlüme girer.
Sineme üç beş yaradır sende,
Şu yaralar sükût üzre biter.

Ne sen kırıl isterem ne de men.
Ne sen virana kapıl ne de men.
Ancak asli özüm kaldı sende,
Ne sen hatırla meni ne de men.

İsterem mi sanırsın kırmayı,
İsterem mi sanırsın kaçmayı.
Bilmem ki nice menim men sende,
İsterem mi sanırsın yakmayı.

Kader bin türlü cefalar sunar,
Yetmezse bize kerini bunar.
Gönül bilesin kırıktır sende,
Kırık gönlü pare pare kusar.

İstemem âşkı gayrı yanmakla.
Özlem duyup yârimi anmakla.
Hasret mende kalıp özlem sende,
Destur bile gayrı yanılmakla.

Nicedir geçti an sensizlikle.
Kafamın içinde sessizlikle.
Men hâlımı hâr kılanda sende,
Zaman akıp gitsin bensizlikle.

Zaman bu zamanlardan nicedir.
Bilir mi sükût ehli nicedir.
Bütünüm yanmışdır, katrem sende,
Kalan katremin hâlı nicedir.

Veda her daim ölmekle değil.
Gel cesedimin yanına eğil.
Belki uçar âşk denilen sende,
Âşk her dâim hayat ile zelil.

Şah-ı Kebir der ki hata ettim.
Kendimi açmak ile nâr ettim.
Bilmem ki âşk nicedir yâr sende,
Men divane, yâr virane ettim.

Âşık Şah-ı Kebir