Aşinayım Şiiri - Zahmı Akıl

Aşinayım ben ölüme.
Garip ismimden tanır beni döngüler.
Yanıldığımı göremezken,
Nasıl çekerler her seferinde,
Gözler önünde bir arızam,
Zamansızca hedef ettiğinde kolumdan beni.

Aşinayım hüzne, kedere.
Roman mahallelerinde şarj olur ruhum.
Bir cadde boyu kahrolurum yarım sigaramı yakıp,
Utanmadan, tutuşmadan yürürüm dünyanın yollarında.
Koşarım gerekirse, kaçarım sirenlerden.
Kaçarım ışıklardan,
Kaçarım geçer gibi kendimden.

Bir karanlığı seçerim en son
Cana yakın olanını
Eşya gibi gömerim kendimi içine
Ve orada beklerim sabah bulutlarını
Gün açtığında yüzüme vuracak taze yalanları

Ve karanlığı seçerim en son,
Orada yaşarım belki

Yaşlanırım.