Yine kapalı kapına çarptım medeni cesaretimle,
Bu, ruhumun sessiz ve son çırpınışıydı.
Sığındığım limandın oysa, en çocuksu halimle,
Meğer bu çarpışma, bir ömürlük vazgeçişti.
Yine aşılmaz denen duvarlarını aşamadım,
Ruhum bir adım öteye geçemedi.
Seni ele sevirem ki...
Diyirsen ki, niye?
Ne bilim işte ele!
Seni görende bir hoş olir, ölür ölür ölirem...
Ahşam olir davar, nahır, mal gelir.
Komlar, ahırlar dolir
Devamını Oku
Diyirsen ki, niye?
Ne bilim işte ele!
Seni görende bir hoş olir, ölür ölür ölirem...
Ahşam olir davar, nahır, mal gelir.
Komlar, ahırlar dolir




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta