İnsanlara olan nefretimi,
Dökemez kelimelere bir küfürbaz bile.
Gelsin en cesuru kalemlerin,
Çizemez en korkak hayâlimi bile.
Kilitlenip kaldım senli gecelerde,
Hayır, yokluğun değildi acıtan canımı
Sensiz günlerin gecesi de bir kadeh şarap bana.
İçtikçe daha da sarhoş eden,
Geçtikçe daha da acı veren...
Kayıp aidiyet hissi ve bu ölü şehrin soğuk nefesleri
Ne kadar solusam o kadar soğuduğum o kokunu
Boğar mı kafamdaki düşüncelerin boğuk gelen sesleri
Ne kadar anlamasan beni o kadar battığı için
Çıkarttım attım artık kalbimdeki okunu
Mesafeler alırlar beni senden
İnanırdım masallara küçükken ama
Görmemiştim sen gibi kandıranını
Beni tekrar kandırırsın da
Ben kana kana içer miyim bir daha bâdeyi sâkinin elinden bilmem
Mapusum sanki hüzünlerde
Görmezden geldiğim kör kuyum bu
Ne uzanıp tutabiliyorum bana uzatılan ipi
Ne de bırakabiliyorum salıverip kendimi
Uzaklaştığımı hissediyorum kendimden her dakika daha çok yaklaşarak sonuma
Belki de çaresi değildir merhem bulmak soluma
Beni uyutmayan sözlerin,
Ve o güzel gözlerin,
Senin ve inadın,
Hiç aklımdan çıkmayan..
Olmaz bizden olmasın
Yeryüzündeki tüm nefret
Sanki çekilmiş ruhuma
Bir film bir kitaptı hatıram,
Güzel anılardan oluşan
Ne oldu da doldu bu bellek kaygılarla
Ne bok yiycem bilmiyorum ben bu ağzı bozuk sayfalarla
Daha var olmadan varlığını özlüyorum sevgilim,
Sensiz olduğum her yerde sıla hasreti çekiyorum.
Günler geceler sensiz zifiri karanlıktan farksız,
Yemekler sensiz tatsız, çiçekler sensiz renksiz.
Yokluğunda hüzün kanser gibi sarıyor her zerremi
Olsak seninle namzet
Gerekmez başka şeye hâcet
Gözden ırak olsan da
Gönül yine sana hasret
Estin geçemedin aklımdan
Ben kaç yıldır bu gönül limanında kaptandım,
Ne fırtınalar atlattım, ne hırçın denizlerden geçtim,
İlk gördüğümde gözlerindeki okyanusu geçerim demiştim.
Ne cesurmuşum meğer, bugün soğuk sözlerinde boğuldum
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!