Asgari Ücret Defteri

Bir masa etrafında toplanmışlar,
kalemleri sivri, yüzleri ciddi.
Önlerinde hayat duruyor,
ama rakam diye bakıyorlar.
Ekmek kaç gram,
zeytin kaç tane,
peynir ince bir dilim,
çay demi koyu olmasın, pahalıya kaçar.
Çocuğun ayakkabısı
bir kış daha giyilir diye yazılıyor tutanağa,
montun fermuarı bozuk ama
“idare eder” hanesine işleniyor.
Kira satırı en sona bırakılmış,
sanki insan duvarda yaşamazmış gibi,
soba, doğalgaz, elektrik
rakam oluyor, üşüme yok kağıtta.
Asgari Ücret Tespit Komisyonu
hayatı gram gram tartıyor,
ama teri tartmıyor,
uykusuzluğu, bel ağrısını, umudu yazmıyor.
Bir işçi çıkıyor akşam vardiyasından,
cebinde hesaplanmış bir hayat,
yetmeyen bir maaş
ve ertesi güne bırakılmış bir sabırla.
Defter kapanıyor,
rakamlar tamam,
ama sofrada eksik kalan
yine insan oluyor.