Asal Yalnızlık Şiiri - Musa Niyaz Erdem

Sızılarım dindi sanmıştım oysa,
Meğer geçici bir inzivaymış bu;
Kendi içine kıvrılan bir fırtına öncesi...
Şimdi kaburgalarımın fısıltısı kesik,
Fabrikanın paslanmış çarkları gibi
Gıcırtıyla bıraktılar işi.

Her şey yarım, her şey biraz noksan,
"Tam" olmak neydi, unuttum çoktan.
Hiçbir aynada bütünlenemeden...

Virgüllerin arasına sıkışmış bir ondalık değilim,
Ama tam sayıların o kaba dünyasına da ait değilim.
Beni bölebilirsin, evet;
Fakat her bölme işleminde virgülün sağında bıraktığın o kesir,
Bütünlüğümden kopardığın bir parçadır;
Geriye kalan sadece bir rakam değil,
Yarım kalmış bir ruhun enkazıdır.

Çarpanlarına ayrıldıkça sadece 'kendisi' çıkan o ıssız asaldayım;
Paydası olmayan, bir'den başkasına sığınmayan...
Sayılar dağılır, ben kalırım;
Varım, ama artık bütün değilim.

Oysa bir tek sana dağılmak,
Sende parçalanmak isterdim.
Fakat bu sayısal enkaz, bu ağır hesap;
Artık kendime bile yetmiyor...
Ben, kalanı hep kendisi olan o dilsiz boşluğun toplamıyım.