Artık O Hikayede Yokuz Şiiri - Mustafa Alp

bir zamanlar
adı kalbimin en sıcak yerinde duran biriydi.
şimdi rüzgar gibi geçiyor aklımdan.
ne sesini çağırıyor geceler
ne adını fısıldıyor sabahlar.

bir zamanlar
aynı masada ekmeği bölüşürdük,
aynı sokaklarda akşamı karşılar,
aynı gökyüzüne bakıp
aynı yıldızları sayardık.

şimdi o sokaklar hala yerinde,
masa hala duruyor bir köşede,
gökyüzü yine aynı gökyüzü.
ama biz yokuz artık o hikayenin içinde.

ne garip değil mi ey gönül.
bir insan
bir zamanlar bütün dünyan olur,
sonra dünyadan bir yabancıya dönüşür.

ne kavga kaldı geriye
ne şaka
ne o tanıdık gülüşün sıcaklığı.
sanki başka bir hayatın
unutulmuş bir sayfası gibi.

düşünüyorum bazen.
gerçek miydi o günler
yoksa zamanın bana oynadığı
tatlı bir rüya mıydı?

çünkü hatıralar var hala,
ama içlerinde yaşayan biz yokuz.

ey zaman,
sen ne tuhaf bir şarap sunarsın insana,
önce birini kalbine sultan edersin,
sonra bir sabah uyandırırsın ki
ne sultan kalmıştır
ne saray.

bir zamanlar hayatımın en önemli insanıydı.
şimdi bir yabancı gibi geçiyor içimden.
unutmak değil bu,
daha tuhaf bir şey.

sanki bir zamanlar yaşadığım hayat
başka birinin hayatıymış gibi.