Artık anla Şiiri - Dağlar Özügüç

Yaşadığın yerden oldukça uzakta
Hasret damlacıkları içine akarken
Yoldan uzak bir cafenin penceresinden
Beklediğinin gelmesini umarak bakarsın
Gözündeki yaşların yanaklara dökülmesi
Zayıflatacaktır içindeki tüm hevesi
Dokunmak bile hatıralar kadar uzak
Kalbin zor açılan cümle kapısı misali
Her çalana açılmayacak ,korkacak
Ellerin sonunda boşluğa ulaşacak
Boş umutlara duyguların bile alışacak
Yine de bir iz kalacak, silinmeyen o sızıdan
Adını anmasan da düşer aklına ansızdan
Gece, omzuna çöker eski bir dost gibi
Susar dudakların konuşur içindeki tipi
Bir rüzgâr eser, ondan kalma kokularla
Unutmak dediğin, savaşmaktır hatıralarla
Belki bir gün geçer şu içindeki duman
Belki de sen, olursun bu yangınla kavrulan
Susarsın sonunda en kadim hatıralarınla
Onun gelmeyeceğini sende artık anla