Artık... Şiiri - Hasan Belek 2

Artık...

Ne zaman kapımı çalsa bir hüzün,
Gözümde canlanır o nurlu yüzün.
Lügatte karşılığı kalmadı sözün,
Sen bende sessiz bir fermansın artık.

​Gökten süzülen o saf beyaz nurda,
Seni arıyorum bu ıssız surda.
Kazdağı şahittir, durduğum karda,
Damarda dolaşan dermansın artık.

​Belek’in dilinden dökülen hece,
Ruhuma dokunur her vakit gece.
Aşk dediğin zordur, büyük bilmece,
Çözdükçe kaybolan zamansın artık.

​Aklımı başımdan alan fıratsın,
Gönül köprüsünde ince sıratsın.
Ruhumu kavuran kutlu muratsın,
İçimde dinmeyen tufansın artık.

​İster prangaya vur şu gönlümü,
İster bir gül gibi soldur ömrümü.
Kül eyledin aşkla bunca dünü mü?
Kalemden dökülen ummansın artık.

​Hasretin közüdür bağrımda tüten,
Bir bakışın bana bin ömre yeten.
Hasan’ın ufkunda, güneşle biten,
Uğruna ölünen gümansın artık.

Hasan Belek
Akçay