Artemis Şiiri - Oktay Gültekin

sen yelkenleri rüzgarla dolu
gidiyorsun pupa yelken bir başka ufka
diz çöküp Poseidon’a yalvardım
çıksın önüne dalgalarla
seni alıp götürmesin gemi
Artemis’e adaklar adadım esmesin rüzgar diye.
bu gidişe bir anlam veremedim
mavi’nin cazibesi mi bu seyr-ü sefer
bilinmez.

beyaz güvertede ufka bakarken sen
dalgalanır saçların Artemis’in ellerinde
geride, Galata da öksüz
köprü altından şıp diye geçiveren çatanalar
boynu bükük, terkedilmiş istimbotlar tersanede
sevdalısını bekler Haliç’in durgun sularında
tüm bunların şahidi yok sanırsın.
ama
bakar tepeden maviliklerine
Haliç’in Piyer Loti dudaklarında adı olmayan bir gülümsemeyle
rüzgar eser, yelken şişer, gemi kalkar
ağır ağır döner Ahırkapı burnunu
düşer iki yanıma ellerim.

yakarırım muhbir korkularla
esme rüzgâr esme
heyhat
inadına esen rüzgâr, telaşla çırpınır yelkende
ben ağlarım
gözlerim avuçlarımdan bakar bana.
3. Ahmet çeşmesinden damlar göz yaşlarım

Sinan bakar bana Süleymaniye’nin minarelerinden
Piyer Loti dudaklarında ince bir İstanbul türküsü
caddelerde dolaşır şairler hikâyeleriyle
ben ağlarım
Piyer Loti ağlar.

karardı deniz Poseidon ağlıyor
Eros’u bekliyor Ahırkapı feneri
Rüzgar esiyor
Yelken şişiyor
Kalkıyor gemi
Hayat diyor bana Artemis
Bu işte hepsi!