başkalarının hikayelerini,
anlattım benimmiş gibi.
sanki bi ara alkışlandım,
ama pek uzun sürmedi.
biraz hırsızlık, biraz alın teri,
olmak istedim ben de biri,
yani aslında pek bir şey yok,
hemen hemen herkes gibi.
ben mi seçtim bu aklı?
ya da bu biçimsiz bedeni?
hatırladığım kadarıyla,
kimse sormadı fikrimi.
büyük projelerim yoktu,
ama inancım vardı iyiliğe.
burnumu tıkamadan içerdim,
en kötü şurupları bile.
harcadım saçma sapan şeylere,
biriktirdiğim her kuruşu.
nasıl geldim bu günlere?
bir sürü hayal kırıklığı, bir sürü eyvah ile.
mesela babamın özenle hazırladığı,
şatafatlı meyve tabağını,
götüremeden salondaki misafirlere,
tepetaklak düşürmüştüm yere,
neyse önemli değidir herhalde.
acaba nasıl oturuyorduk?
mutlu bir aileyiz diye mi?
istisnasız her akşam yedide,
hep beraber akşam yemeğinde.
bir masa dört sandalye,
ben şarap içemem yemekle.
anne, köfte, kutsal ruh,
ya da anne, oğul, kutsal köfte.
sorun değilmiş gibi yaptığım,
ayaklarımın geri geri gittiği,
ve gerçekten sevdiğim,
her şey için
bir dakikalık saygı duruşu.
Yiğit Tan
Kayıt Tarihi : 19.04.2024 21:24:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
