Aramakmış Vuslat Şiiri - Mesut Tütüncüler

Mesut gönül meclisine çağrılır.
Davet icabet gerek, destur alır.
Niyetle kısmete doğru koyulur.
Hem yol aldıkça aramakmış vuslat.

Davet yerine girip şöyle bakar,
Gönüller toplanmış, sohbetler akar,
Oturur, sadece bir sükût kadar.
Ki yer buldukça aramakmış vuslat.

Kulak kesildikçe tanır edebe.
Payına da alır, bilir adaba.
Can, nasibiyle ister müsaade.
Mahcup kaldıkça aramakmış vuslat.

Niyetin mayası akılda fikri,
Fikri bozuk olanın tutmaz zikri.
İyi mayanın bellidir her hâli.
Hâlin bildikçe aramakmış vuslat.

Çeken derdini bellemiş arkadaş
Her gün gittiği yolu kılmış yoldaş
Hakkı layıkıyla bilmemiş kardaş.
Hüzne saldıkça aramakmış vuslat.

Yıllarca arayıp durdum vuslatı
Mesutsam da zindan bildim hayatı
Gönle dokununca alındı tadı
Bal katıp gönle uğramakmış vuslat.

12.06.2025