Ay yanıyor ay, nehrin ortasında hüzün.
Yükseğe çıkarılmış dumanlı meşale sis.
Kafamda zannetme dağılır bu sükûn.
Kurtuluşun habercisi mi sandın, bu sitem.
Yitip gidiyor anımsadığım yüzler bir bir.
Dolaşmaz teninde dokunuşum, parçalanır.
Uzun uzadıya yol arıyorum bir anlık seyir.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta