zamanın vahşi eğrisinde kanadı kopuk kelebekler
sohbet masalarında neşesi yitik beyaz karanfiller
gittikçe daralan yolların bağırgan ruhsuzluğu
göz ucunda ağlaşan yavru menekşeler
gördüğü her mavide denizini
arayan çığırtkan martılar
kendi rüzgârını ağlatan
ah! yalanlar kafilesi ve oyunbaz düzen
kendi tellerini hevesle parçalayan
sızılı mızraplar
ve
kendi penceresini sokağa terk eden
güve öldüren kinci fesat hüzünler
kırılıyor gün
janjanlı umut kaseleri
lafazan bir gecenin ağzında melânkolik yıldızlar
geceden ellerime kalan mirassa hiçliğin
çarpık ayakları
söndü içimin kandilleri
söndü içimin feri
eser rüzgârlar yürür dağlar
uyanır gün buz tutan penceremde
kökünden kopası kırılası hayın eller
vurur şafağı
vurur gözümden
1504202610:57
Kayıt Tarihi : 23.04.2026 21:14:00
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!