Annem Şiiri - Saliha Eroğlu

Annem…

Ne çok düşünmüşsün beni
Ne çok endişelenmişsin

Arkamdan bakışların
Dilinde bitmeyen duan
Gözünde akmaya hazır ıslaklık
Endişenin içinde kalsan da

Gülümseyemeyen ama güven veren
Dudak kıvrımlarınla
Uğurlardın beni

Gözlerin üzerimden hiç ayrılmazdı
Sanki bırakmak istemez gibi
Otogarın kalabalığında
Otobüsüm kapıdan çıksa da
Benimle yürüyüşünü hissederdim

Sesin arkamdan yetişirdi bazen
“Önüne bak, sağa sola değil…”
Ne kadar çok çekmiştin
Midemin yaramazlıklarından

Şimdi ben de bir anneyim anne…
Kapıdan çıkan çocuğumun ardından
Senin baktığın gibi bakıyorum
İçimden geçen cümleler
Seninkilere çok benzer
Fark etmeden dudaklarımdan dökülür

Meğer endişe dediğin
Yalnızca korku değilmiş
Birini hayata bağlayan ince bir ipmiş
Sen beni o ipte tutmuşsun yıllarca
Ben şimdi aynı bağı
Kendi çocuğumda taşıyorum

O zaman anlayamamışım anne…
Bakışındaki ağırlığı
Suskunluğundaki şefkati
Kendinden eksilterek büyütmeni

Şimdi susarak anlıyorum
İçimde senin yürüyüşün var
Her uğurlayışta
Sana biraz daha yaklaşıyorum