Sevinç annem Şiiri - My Poem Halil Köse

Hayat bazen insanın önüne
adını koyamadığı boşluklar bırakır,
Ne eksik olduğunu bilirsin
nasıl tamamlanacağını bilemezsin.
İşte sen,
o boşluğa sessizce yerleşen bir şefkat oldun.

Bir yabancı gibi sormadın nedenini gözyaşlarımın,
Sadece uzattın elini.
Yargılamadan, acele etmeden,
“Buradayım” dedin,
Hep yanınızdayım dedin...

Kan bağımız yok
Ama kalbimiz seni tanıdı anne dedi..
Bazı insanlar sonradan gelir
ama hep oradaymış gibi iz bırakır ya,
Sen öylesin. sevmesini bilensin
Sevdiklerini bahçene ektiğin çiçeklere gizlersin

Sevginin sonsuzluğunu öğrettin,
Bazen abla bazen anne bazen de öğretmendin
İnsan kalmayı.
Sevilmenin şartlara bağlı olmadığını
Uzaktan anne olmayı,
Her şeyden önemlisi
Seni gördüğümüzde kalbimizin titremesi
Hep büyüyen merkel anne sevgisi

İyi ki varsın sevinç annem,
İyi ki ömrümün bir kısmına dokundun.
Anne olmak bazen doğurmak değil,
Bazen bir ömrü iyileştirmektir
Görmeden dokunmadan menfaatsiz sevmektir

kendini unuturken bizi hatırlayan,
Kan bağı değildi bizi bağlayan,
"Sevgi" ile içimize dokunan
ama sevgide ölçü olmaz
Bir anne kalbi
seçerek de sevebilir.
Ve sen beni
tam da öyle sevdin.
Ben seni öyle sevdim
Bir annenin sevgisi
Rasgele değildir ki zaten,
Sevgiyle bağlanan içgüdüdür.

Sana “anne” demek
sadece bir kelime değildir aslında.
Bir minnettir
Bir sığınak, bir dua, niyettir
Yılları alan uzunca bir emektir

Yorgunluğunu göstermez,
kendi kırgınlığını saklar.
Ama sevgisini hiç saklamaz.

Bugün saygıyla eğiliyorsak,
sevgiyi incitmeden taşıyorsak,
bil ki bunda
anne dediğimiz o kalbin
payı vardır.

Sevinç anne kimdir deseler
yorulduğunu söylemeden
ayağa kalkan kalptir.
Kendi kırıklarını cebinde saklayıp
Evlatlarının yarasını sarandır
Her gördüğümde gözümden
Sevgi damlaları akıtandır...
Kırılır ama incitmez,
yorulur ama terk etmez.
kendi içinden eksiltir
bize tam olmayı, ayakta kalmayı öğretir
Kan bağı olmadan bir anneye
Evlat olmayı öğretir