Anne Sen Gitmedin Şiiri - Ercan Barut

Akşamüstü düşerken gölge sokağa, bir anne gördüm
Yorgun bir nehir akıyordu alnının çizgilerinde,
Saçlarında birikmiş karlar,
Çehresi mahzundu.
Sanki yüzündeki tüm acıları beyaz tülbentiyle örter gibiydi.

Bitkin duruşundan belli,uzun bir direnişin fısıltısı.
Omuzundaki eski hırkası taşıyordu,
Yılların alamadığı yükünü…

Ama beni vuran, zamana yenik düşen bedeni değil,
Gelecek bir tek adımı bekler gibi ,
uzaklara buğulu bakışlarıydı...
Bakışları, kışa döndürdü ömrümü,saklanan çocukluğum geldi yanıma,
çatlamış,titreyen ellerini açıp göğe,
dudaklarını sessizce oynatınca,
Zaman durdu işte,dünya o sokağın ortasında sustu,
Sanki annem arkamdan dualar okuyordu,
Ne kadar zaman baktım bu sızıya bilemiyorum.
Beni o kadına sadece yaşlılığı bağlamadı,
Ellerini açtığı sokağın sessizliği,
Saklanmış ama ölmemiş sesler bağladı...

Sobada pişen yemeğin, kokusuna karışmış anne sesi,
Evladı için mırıldandığı bin yıllık dualar,
Dikiş makinasının tıkırtısında büyüyen kahkahalar,
Hepsini yuttu zaman,
sessizlik kaldı…

Ağlayarak konuştum titreyen avuçlara:
Yorgun gözler hangi kayıp baharları aradı?
Tülbentin beyazlığında kaç evladın acısı,kaç kışın soğuğu gizli?
Kaç defa yol gözlemekten bitap düştü o kirpikleri?

Anne, annem etten kemikten gövde değildin,
Ruhumu emziren vatanımdın.
Duaların türkülerim,
Boynundan süzülen kokun cennetimdi,anne….

Göçüp gittin,izin silinmez,
Kadının bakışında,rüzgarda savrulan beyaz tülbentin tek bir kıvrımında,sen gizlisin…
Sanki bu dünyada öksüz kalmayayım diye,
Gitmemek için direniyor anıların,
Gitmeyi reddediyor şefkatin…

Kim bilir kaç yüzün yanından geçip gittim,
Kaç anne ellerini göğe kaldırıp, gözlerini uzağa dikti,
İçinde kıyametler koparan öyküler sakladılar,görmedim.
Evlatlarının uykusuna,uyanışlarrına şahit o gözler,
Belki de dünyada bırakacaklarına son kez bakarken,dualara emanet etmişlerdir...

Senin gidişin sadece bedenimi yıpratmadı,
bir şehir yıkıldı içimde,ellerim öksüz, hatıralar yetim kaldı,sesin silindi kulaklarımda.
Ama izlerin kaldı,bitmez...
Kadının bakışı,yol gözleyen gözleri gözlerin oldu,semaya açılan elleri başımı okşayan avuçlarındı,senden kalan son hatıraydı sanki...
O yaşlı kadının bitkin gölgesi,unutulmayı reddeden anne sevgisinin sadık bekçisi gobi gururluydu...

İşte bu yüzden anne,
Beni saraylar değil,böyle uzaklara bakan kadınlar sarsar,
Böyle akşam gölgelerine düşen yalnizliklar ağlatır ...
İnsan dediğin nedir ki anne,bir gölgeydir geçer... Geriye ne sesi kalır, ne de solan resimleri;
Senin kalbime ektiğin ölümsüz şefkatin ve o beyaz tülbentinin altında saklanan dualarından kaldı bende...

Ayrıldım kadının yanından,bir parçam,anne kokulu ellerin içinde kaldı,avuçlarının içinde durdu,gitmemek üzere...